آخرین اخبار
facebook Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی
کد خبر : 240415
تاریخ انتشار : 27 خرداد 1397 13:35
تعداد بازدید : 224

لبه انزوا

وبلاگ تلخ مثل عسل - چشم باز می کنی و می بینی جایی که ایستاده ای لبۀ انزواست.


این انزوا که از آن حرف می زنم شبیه فرسودگی است در حضور دیگری و این دیگری که از آن حرف می زنم از عزیزترین آدمهایم شروع می شود و می رسد به دورترین معاشرهایم. یک جور لبریز بودن خاص است از خویش. جانم برای هیچ کسی جا ندارد انگار، پرم از خودم: خودخواه، کم طاقت و بی تحمل. لابد باید بروم گوشه، بگذارم کم کم و به تدریج این همه پری در من ته نشین شود، رسوب کند و آهسته آهسته و اندک اندک دوباره برای آدمهایم جا باز شود. چند هفته، چند ماه، چند سال؟ هیچ ایده ای ندارم که چقدر زمان می برد و چطور می گذرد؛ فقط این را می دانم که اجتناب ناپذیر است. یک بار قبلا نوشته بودم که انزوا وقتی که که گریزناپذیر است شبیه ترین می شود به تبعید، حالا هم همان. باید تن بدهم به تبعید و بهایش را هم بپردازم و بگذارم تیغ تنهایی بارها و بارها در آن اندک مواردی که شبیه هر انسانی به حضور دیگری نیاز دارم، جانم را بخراشد، باید تحمل کنم تا بگذرد. در وضعیتی هستم که با نزدیک بودن بیشتر درد نصیب آدمهایم می کنم تا با دور بودن، دور شدن. این وسط اما تنها چیزی که همراهم هست یاد توست، یاد تمام کسانی که دوستم داشته اند و دوست شان داشته ام. یاد شبیه آب از میان تمام صخره های سخت جانم راه باز می کند و می رسد به قلبم تا در این دوران انزوا و تبعید، زنده نگهش دارد. گمانم به همین دخیل بسته ام تا این ایام هم بگذرد.


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :