آخرین اخبار
facebook Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی
کد خبر : 235623
تاریخ انتشار : 19 اسفند 1396 10:57
تعداد بازدید : 420

به امید سالی بدون همایش و سخنرانی

علی شمیرانی- موضوع به قدرت رسیدن سیاستمداران بسیار جوان در دنیا، آن هم در راس کشورهای پیشرفته بارها سوژه سوال و مثال میان ما ایرانی ها شده است.

undefined
صدراعظم اتریش با 31 سال، رییس جمهور فرانسه با 39 سال و نخست وزیر کانادا با 43 سال سن از جمله جدیدترین جوان هایی هستند که در راس قدرت و هدایت یک کشور قرار دارند. اگرچه این موضوع در دنیا امری خارق العاده محسوب نمی شود و پیشتر هم جوان ها اداره کشورها را به عهده داشته اند.
چیزی که اما کمتر روی آن بحث می شود علت اعتماد کشورهای پیشرفته آن هم با وجود داشتن انبوهی از مدیران باتجربه، مسن و سوابق طولانی استعمار، به جوانان است. 
دلایل متعددی برای این موضوع وجود دارد که از بعد سیاسی شاید بتوان به همین میزان بسنده کرد که در این کشورها روال های سیاسی، برنامه ها و سیستم ها به میزانی از بلوغ رسیده اند که اصولا روسای جدید امکان و نیاز به زیر و رو کردن همه امور ندارند. 
اما دلیل دیگری که یک جوان می تواند در راس قدرت قرار گیرد، دسترسی و گردش آزاد اطلاعات، ساختارها و سامانه های شفاف است که اصولا اجازه کوچک ترین تخلف و سواستفاده از قدرت را نمی دهد و به قول معروف در چنین فضایی کسی پایش را کج بگذارد، یکشبه رسوای عالم می شود.  از این رو نقش فناوری های اطلاعاتی و ارتباطاتی که زمینه ساز نظارت های همگانی و شفاف است، موضوعی است که به پیشرفت کشورها و جلوگیری از تخلفات، کج روی ها و بی برنامگی ها منجر می شود.
در کشور ما اما در همین حوزه پیشران و کلیدی فناوری اطلاعات و ارتباطات، از جهت ایجاد شفافیت و عدالت اقتصادی، سیاسی، اجتماعی، قضایی، فرهنگی و غیره، همچنان نگاه ها معطوف به مسایل فنی و نه کارکردی است. آن هم نه در عمل که همچنان در قالب نگاه های لوکس، شعاری و همایش محور.
در کشور ما همچنان سخنرانی و همایش بخشی از سابقه و عملکرد مدیران محسوب می شود. مشکل اما تنها سخنرانان و همایش ها نیستند و بخش عمده رسانه ها نیز در طول سال پر از مطالبی تکراری می شوند که هیچ درد و گره ای از کشور رفع نمی کند. حال آنکه اگر مدعوین پای این سخنرانی ها ننشینند و رسانه ها نیز آنها را انعکاس ندهند و در عوض روی مطالبات و برنامه ها تمرکز کنند، شاید حال و روز بهتری می داشتیم.
ای کاش سال آینده خبری از سخنرانی های بی فایده و همایش های بی سر و ته در رسانه های حامی عقب ماندگی نبود. امری که بعید و محال است! 


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :