fanavaran
آخرین اخبار
   
    کد خبر : 205348
    تاریخ انتشار : 19 فروردین 1396 2:3
    تعداد بازدید : 660

    شبکه های اجتماعی و خودشیفتگی ما

    همین چند عدد و رقم قادرند داستانی گویا از خودشیفتگی روایت کنند: روزانه بیش از هشتادمیلیون عکس روی اینستاگرام بارگذاری می شود، بیش از ۳.۵میلیارد لایک ردوبدل می شود و حدود ۱.۴میلیارد نفر، معادل بیست درصد کل جمعیت جهان، جزییاتی از زندگی شان را روی فیس بوک منتشر می کنند. آیا این رسانه های اجتماعی بودند که گونه ای نسبتاً متواضع از جانداران را به مشتی خودشیفتۀ شهرت طلب تبدیل کردند یا ما ذاتاً همین قدر خودمحور بوده ایم؟

    پژوهش های متعددی ادعا می کنند که بین افزایش خودشیفتگی و فراگیری رسانه های اجتماعی رابطۀ مستقیمی یافته اند. پژوهشگرها رفتارهایی ازجمله تلاش در جذب فالوئرهای بیشتر، تمایل به درمیان گذاشتن چیزهایی از زندگی خود با فالوئرها و نیز تقید به ارایۀ تصویری مثبت در کلیۀ اوقات را به عنوان نمونه هایی از جلوه های خودشیفتگی در رسانه های اجتماعی برمی شمارند.  کیاران مک ماهون، روان شناس و رییس موسسه سایبر سیکیوریتی اعتقاد دارد که ارتباط بین خودشیفتگی و رسانه های اجتماعی آن قدرها هم سرراست و قطعی نیست. مک ماهون می گوید: «محتمل است که آنچه در قالب رسانه های اجتماعی بازتاب می یابد رشد خودشیفتگی در بستر گسترده ترِ فرهنگی غرب باشد. رواج رسانه های اجتماعی در چنین حدی مستلزم این است که قبل از آن خودشیفتگی ریشه دوانیده باشد.» لوسی کلاید نیز به عنوان مشاور و روان درمانگر، می گوید: «به نظر من رسانه های اجتماعی مسبب اختلالات شخصیت نیستند، بلکه صرفاً امکان ظهور و تجلیِ آن ها را فراهم می کنند. اگر کسی خودشیفته باشد، می خواهد بازتاب های مثبتی از خود نشان دهد. او جهان را به دید آینه می نگرد و مرتباً به دنبال تصدیق شدن است. از این رو برای چنین فردی محتمل است که بخش اعظمی از زندگی خود را با حساسیتِ بسیار زیاد و بنا بر اقتضائات رسانه های اجتماعی گزینش و پالایش کند.»
    در دهۀ ۱۹۶۰، خودشیفتگی به عنوان نوعی اختلال شخصیتی مورد توجه قرار گرفت و در سال ۱۹۸۰ معیارهای شاخص رسمی برای تشخیص این اختلال وضع شد. ویژگی ها و علائم اختلال شخصیتیِ خودشیفتگی شامل این موارد است: احساس نیاز شدید به تحسین شدن، خودمهم پنداریِ بیش ازحد و فقدان توان هم دلی با دیگران. براساس آنچه در راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی آمده، سایر معیارهای اختلال شخصیتی خودشیفتگی عبارت اند از: رؤیاپردازی دربارۀ موفقیت های نامحدود، میل بی حد به جلب توجه دیگران و درعین حال واکنش سرد به دیگران و نیز انتخاب دوستان براساس پرستیژ و موقعیت اجتماعی و فارغ از ارزش های شخصیتی. در مقام مشاهده گر، به سهولت می توان شیوۀ رفتار افراد در رسانه های اجتماعی را با ویژگی های خودشیفتگی تطبیق داد. پژوهش هایی چند ادعا می کنند رسانه های اجتماعی اعتمادبه نفس ما را تقویت می کنند. مک ماهون بر آن است که رسانه های اجتماعی به افراد اجازه می دهد که درآمدن به قالب هویت های متفاوت را امتحان کنند و فضای امنی برای خود در جامعه بیابند. درعین حال او این مساله را نیز تأیید می کند که رسانه های اجتماعی در مقطعی زمانی، که به خودی خود بغرنج است، فشار اضافه ای را ایجاد می کنند و می توانند افراد را به زیاده روی در به اشتراک گذاری وادار کنند.
    او می گوید: «اگر پروفایل شما ملال آور باشد، لایکی دریافت نخواهید کرد. ولی اگر از چیزی درمورد خودتان پرده برداری کنید یا مطلبی حساسیت برانگیز منتشر کنید، آن وقت است که لایک های بیشتری خواهید گرفت. افرادی که بیش از پنج هزار فالوئر دارند، مدام در این فکرند که برای دریافت واکنش، هر بار لازم است چه مطلبی منتشر کنند.»
    کلاید می گوید: «ما خود را به تکه های یک بایتی فروشکسته ایم. ما قطعاً پیچیده تر از آنیم که در یک سلفی یا ۱۴۰ کاراکترِ توییتر بگنجیم. اگر باورمان شود که چیزی جز این ها نیستیم، پذیرفتن و تحمل پیچیدگی های خودمان و دیگران غیرممکن می شود. بسیار سخت خواهد شد که بتوانیم خود واقعی مان باشیم با همۀ کاستی هامان. رسانه های اجتماعی هم اینجا ما را تنها خواهند گذاشت.» شاید به سختی بتوان راجع به ارتباط مستقیم خودشیفتگی در میان نسل هزاره با رسانه های اجتماعی حکم قطعی صادر کرد. اما به نظر می رسد رسانه های اجتماعی خودشیفتگیِ ازپیش موجودِ افراد را دامن زده و تقویت می کنند. مک ماهون می گوید: «چیزی که ضروری است بر آن متمرکز شویم نگریستن به درون است، نه رفتار بیرونی مان. اینکه افراد در رسانه های اجتماعی به دنبال تأییدات بیرونی از سوی دیگران هستند دلیلی دارد. باید در پی جستن احوال آن چیزی برآییم که قلب های مردم از آن خالی شده است.»
    بخشی از مقاله «ینستاگرام آن بخشِ خودشیفتۀ شخصیتتان را دوست دارد» نوشته کارمن فیش ویک در سایت ترجمان.


    نظر شما



    نمایش غیر عمومی