fanavaran
آخرین اخبار
   
    کد خبر : 203443
    تاریخ انتشار : 7 اسفند 1395 9:55
    تعداد بازدید : 526

    ۱۰ قانون بنیادین اقتصاد برای حل بحران

    بحران های اقتصادی در همه کشورهای در حال توسعه یک بار تجربه شده است. راهکارهای مقابله با آن را اقتصاددان ها بعد از بررسی های بسیار پیشنهاد کرده اند.

    زمانی که بحران اقتصادی در برخی کشورها بالا می گیرد، علم اقتصاد برای مشکلات اقتصادی راه حل های مشابه پیشنهاد می کند، این راه حل ها عمدتا به این شرح است:
    ۱. تولید مقدم بر مصرف: شاید بدیهی به نظر برسد، ولی دیده می شود که سیاست "تحریک تقاضا" برای گسترش تولید بسیار تبلیغ می شود، تولید پیامد یک زنجیره پیچیده و درهم تنیده از فرایندهای گوناگون است و برای به "راه افتادن تولید" باید آنها را در نظر داشت.
    ۲. مصرف آخرین هدف برای تولید است: مصرف هدف اصلی تولید و فعالیت اقتصادی است. البته طرفداران اشتغال با چنین شعار واضحی مخالفت می کنند. آن ها معتقدند که خود تولید هدف اصلی است و بخش مصرف اعتبار و ارزش آن کالا را مشخص می کند.
    ۳. تولید هزینه دارد: هیچ چیز رایگانی در دنیا وجود ندارد، چیزی را که کسی دریافت می کند، پیش از آن از کس دیگری گرفته شده است. حمایت های دولتی از تولید و هزینه های رفاهی دولت ها را باید در چنین سیاقی فهمید، مالیات دهنده می بیند که دولت پولش را می گیرد، ولی نمی داند که آن را کجا مصرف می کند، از آن سو، دریافت کنندگان کمک دولتی هم تنها پولی که دریافت می کنند را می بینند و نمی دانند که این پول پیش تر از چه کسی دریافت شده است.
    ۴. ارزش ذهنی است: ارزش کالا و خدمات چیز ثابت و از پیش داده ای نیست و بسته به مصرف کنندگان و شرایط مختلف تفاوت می کند، مطلوبیت که کنشگران اقتصادی به چیزها نسبت می دهند، متفاوت است.
    ۵. دستمزد کارگر را بهره وری او تعیین می کند: خروجی اقتصادی و میزان تولید کارگر میزان دستمزد او را مشخص می کند، چانه زنی های اتحادیه های کارگری برای حداقل دستمزد و مانند آن بدون توجه به این ملاحظات سودی برای کارگران ندارد.
    ۶. هر پرداختی هم درآمد و هم هزینه است: هر پرداختی برای خریدار هزینه است و از آن سو درآمدی هم برای فروشنده به شمار می آید و این دو برابرند. مخارج عمومی دولت هم از چنین منطقی پیروی می کند، این پرداخت ها تنها درآمد تلقی نمی شوند، بلکه اثر هزینه ای آنها را هم باید در نظر داشت.
    ۷. هدف نهایی تولید مصرف است: "مصرف" هدف فعالیت اقتصادی و "تولید" وسیله آن است. هواداران اشتغال کامل از این نکته بدیهی غافل اند، آنها تولید را اصل می گیرند.
    ۸. پول ثروت نیست: ارزش پول به قدرت خرید آن است، پول ابزاری برای مبادله است، ولی ثروت هر شخص به دسترسی او به کالا و خدمات دلخواهش بستگی دارد. مردم یک کشور هم تنها با افزایش میزان پولشان ثروتمند نمی شوند. مرد تنها در یک جزیره حتی اگر یک معدن طلا هم کشف کند، ثروتمندتر به شمار نخواهد آمد.
    ۹. نیروی کار ارزش اقتصادی ایجاد نمی کند: نیروی کار (زحمت) در ترکیب با دیگر عوامل اقتصادی محصول را تولید می کند، ولی ارزش آن محصول تنها و تنها بستگی به مطلوبیت آن نزد مشتری دارد و این مطلوبیت چیزی ذهنی است. هر چقدر هم تولید اشتغال ایجاد کند، اگر از آزمون مطلوبیت مشتری سربلند بیرون نیاید، بی ارزش است.
    ۱۰. سود پاداش کارآفرینی است: در اقتصاد بازار، سود پاداشی است برای کسب وکارهایی که توزیع منابع را بهبود بخشیده اند، سود در واقع پاداش خطر کردن کارآفرینانی است که با ترکیبی تازه از منابع اقتصادی موجود چیزی جدید تولید کرده اند که مصرف کننده بپسندد. آنهایی که ریسک نامناسب کرده اند هم ورشکست می شوند تا منابع برای کاربردهای دیگر آزاد شود.
    منبع: اقتصاد آنلاین


    نظر شما



    نمایش غیر عمومی
    تصویر امنیتی :