fanavaran
آخرین اخبار
سرویس های خبری
پربیننده ترین خبرهای سرویس
اخبار برگزیده سرویس
گزارش سرویس
{#foreach $T.table as record}{#/for}
کد خبر : 197745
تاریخ انتشار : 27 آذر 1395 11:37

گفت‌وگو با شهاب جوانمردی، مدیرعامل فناپ

می خواهیم حرف اول را در سبک زندگی بزنیم

شهاب جوانمردی مدیرعامل بزرگ ترین شرکت آی تی ایران با بیست زیرمجموعه در حوزه های راهکارهای بانکی، پرداخت، زیرساخت، تجارت الکترونیکی، راهکارهای فناوری اطلاعات، نوآوری و تلکام است. او معتقد است که مهم ترین راه برون رفت دولت ایران در هر مقطعی و مستقل از نگاه سیاسی شان، در اولویت قرار گرفتن آی تی در همه امور است و باور دارد مسائلی چون رقابت پذیری جهانی، کاهش هزینه های اپراتوری، شفاف سازی، بهبود مسائل فرهنگی و خیلی از مسایل دیگر همه اش در بازآفرینی کشور مبتنی بر آی تی قابل حل است. گفت وگوی فناوران را با جوانمردی می خوانید:

 در 10 سالی که فناپ به عنوان یک هولدینگ در حوزه آی سی تی فعالیتش را آغاز کرده، تا چه اندازه اهدافش محقق شده و به صورت کلی چقدر این مسیر از آنچه در ابتدا هدف گذاری کرده بودید دستخوش تغییر شده است؟
ما از بدو تاسیس فناپ دو مسیر داشتیم که به موازات دنبال می کردیم. یک مسیر به خاستگاه و سرمنشاء وجودی مان یعنی گروه مالی پاسارگاد بازمی گردد که عملا در پنج سال گذشته تلاش کرده ایم در قدم اول به عنوان تسهیل کننده فعالیت های حوزه هایی که گروه مالی پاسارگاد می خواهد در آن ها ورود کند، نقش آفرینی کنیم و در پنج سال دوم ما بیشتر تسهیل کننده یا حتی پیشران برای برخی از فعالیت ها بوده ایم؛ به این علت که نگاه به آی سی تی هم تغییر کرده است. به نظرم در مسیر اول کارمان را خوب انجام دادیم، نمی گویم عالی بوده ایم ولی سعی کرده ایم به عنوان یک بازوی آی سی تی، گروه مالی پاسارگاد احساس نقص و کمبود و وابستگی به بیرون مجموعه نداشته باشد و بتوانیم پاسخگوی نیازمند ی های شان باشیم. اما به موازات این رویکرد، نگاهی که همواره دکتر قاسمی به مجموعه ما منعکس می کرده فراتر از بحث گروه مالی پاسارگاد بوده است. انتظار داریم فناپ به عنوان یک نهاد توسعه نوآوری، کارآفرین و مبتنی بر سرمایه انسانی توانمند و ارزشمند در حوزه فناوری، توسعه کسب و کار مجموعه را بر عهده داشته باشد و بتواند هم بر عرصه های موجود در آی سی تی تاثیر بگذارد و هم بتواند عرصه های جدیدی بگشاید.
شاید حدود 10 سال طول کشیده تا شرکتی مثل ما که عملا چنین مسوولیت هایی را دنبال کرده، بفهمد کجای این منظومه می تواند قرار بگیرد تا بتواند آن اهداف را ترسیم کند؛ اینکه ما چقدر می خواهیم در حوزه B2B اثرگذاری داشته باشیم، چقدر در B2C یا چقدر در B2G یا هر کدام از این بخش های بازار. یا اینکه می خواهیم در هر کدام از فعالیت های حوزه های صنایع مختلف با چه وزنی حضور داشته باشیم و چقدر استعداد و ظرفیت در کشور وجود دارد و اصلا ما چه جاهایی می خواهیم نقش آفرینی کنیم. یا چقدر به اول زنجیره ارزش یعنی بحث ایده آفرینی و توسعه ایده ها و نوآوری نگاه می کنیم، چقدر به میانه زنجیره یعنی توسعه کسب و کار و چقدر به انتهای زنجیره که عملا شاید یک کسب وکار جا افتاده است و نیازمند پشتیبانی و توسعه مبتنی بر نیاز مشتریان است، نگاه می کنیم. 
به نظر من 10 سال ابتدای عمر شرکت ما صرف این شد که هم در بازار آی سی تی به شناخت نسبتا دقیق و عمیق برسیم، هم شناخت متناسبی از امکانات و توانمندی های خودمان داشته باشیم و هم برای آینده برنامه ریزی کنیم. 
ما در این 10 سال خیلی مبتنی بر نگاه به آینده، حرکت نکردیم و با نگاه های کوتاه مدت تر و مبتنی بر فرصت های بازار و شرایط اقتضایی، فناپ را شکل دادیم. امروز می توانم بگویم با دقت بیشتری در حال تنظیم برنامه ده ساله هستیم، اینکه اصلا چه جاهایی توانمندی داریم و مزیت رقابتی اصلی خود را در این ۱۰ سال چه دیدیم.
حالا فهمیده ایم چیزی که قرار است حرکت بلندمدت تری را براساس آن انجام دهیم موضوعی است که در دنیا از آن به نام توزیع دیجیتال یاد می کنند؛ یعنی بازآفرینی کارها بر مبنای آی سی تی.
 اولویت فناپ برای بازآفرینی چه حوزه های کسب وکاری است؟
قاعدتا در این کسب وکارها در قدم اول در جاهایی که ردپای قبلی داریم به دنبال این بازآفرینی هستیم، مثل حوزه های مالی و بانکی، حوزه پرداخت، حوزه نرم افزارهای سازمانی و حوزه تلکام که اخیرا در آن ورود کرده ایم. در قدم بعدی ممکن است بتوانیم این توانمندی هایمان را به حوزه های دیگر تسری دهیم؛ مثلاً بازآفرینی حوزه گردشگری یا بازآفرینی حوزه حمل ونقل.
 به طور مشخص در گردشگری چه کاری انجام گرفته است؟
الان روی پلاتفرم ها کار کرده ایم؛ اینکه سرویس های مرتبط به گردشگری به این پلاتفرم متصل شوند. 
 آیا این خدمات مشابه نمونه های خارجی است؟
قاعدتا نباید خودمان را منبع ایده های جدید بدانیم. فرض ما این است که عناصر مشترک عمده نیازمندی های موجود و آتی را دریافته ایم و در پلاتفرم خود پیاده کرده ایم. حالا ممکن است فراخوان بدهیم و رویداد برگزار کنیم تا بقیه سرویس دهنده های فعلی یا جدید به این پلاتفرم ها متصل شوند.
 ممکن است در این مسیر روی سرویس یا محصولی سرمایه گذاری کنید که در ایران خوب کار می کند؟
بله. محتمل است.
 تاکنون فناپ چنین نمونه ای داشته است؟
برای ما سرمایه گذاری روی کسب وکارهای نسبتاً مجهول یا آنهایی که از دوره اولیه خودشان عبور کرده اند، سخت است. از آنجایی که خودمان پس زمینه فنی داریم جایی که شرکت ها ما را فقط به عنوان منبع مالی در قالب سرمایه گذار تصور کنند دشوار است. ولی اگر کنار ما بودن برای شان ارزش تلقی شود، کار را برای ما راحت تر می کند. ما نمی توانیم با کسی که فکر می کند بانک هستیم کنار بیاییم.
 در فضای آی تی، موضوع مقیاس پذیر بودن کسب وکارها بسیار حائز اهمیت است. گاه محصولی مثل آیو وارد بازار می شود که به رغم آنکه می گوید مجموعه آپارات و دیگران رقیبش نیستند اما به نوعی دارد در آن فضا رقابت می کند.
این چالش را قبول دارم. همان طور که حضور ما برای قبلی ها چالش ایجاد کرد، حضور تازه واردها هم برای ما چالش ایجاد می کند. ذات کسب وکار در دنیای جدید این است که شرکت های کوچکی وارد می شوند و از عهده کارهایی که شرکت های بزرگ از پس آن ها برنمی آمدند، برمی آیند. فکر می کنم همچون قبل، این موضوع چالش ما خواهد بود که چگونه باید رفتار کنیم تا از آنها جا نمانیم. اما ما یک بحث اصلی دیگری داریم؛ اینکه در کدام کسب وکارهای سنتی تر و قدیمی مان در صنعت آی تی باید مدل ها را عوض کنیم تا به یک نهاد پیشران تبدیل شویم. در واقع ما نباید خط سیر را گم کنیم؛ تصویری از آینده داریم و باید آن تصویر را توسعه دهیم و همان را بسازیم. ما از شش هفت سال پیش به دنبال طراحی دنیایی جدید با نگاه تراکنش بر مبنای المان های پرداخت، اتصال (کانکتیویتی) و محتوا بودیم و هنوز داریم همان ها را دنبال می کنیم تا این دنیای جدید را بسازیم. یعنی به جای اینکه فناپ همه چیز را بسازد و برپا کند بهتر است پلاتفرمی باشد که بقیه دوست داشته باشند با آن یکپارچه شوند. قرار نیست فناپ در همه چیز شماره یک باشد.
 به نظر شما فناپ در چه چیزی شماره یک است؟
چیزی که ما قرار است در آن بهترین باشیم به نظر من سبک زندگی است. یعنی عملا باید در سبک زندگی فناپی شماره یک باشیم که بخشی از آن را ما توسعه دادیم و بخشی را دیگران توسعه خواهند داد.
  سبک زندگی فناپی چگونه سبکی است؟
الان در دنیا سبک زندگی اپلی و گوگلی داریم؛ ممکن است سبک زندگی فیس بوکی و آمازونی هم وجود داشته باشیم، یا به زودی شاهد سبک زندگی هوواوی باشیم. بعضی از این ها خاص ترند و برخی عام تر؛ بعضی از این ها جهانی و برخی بیشتر محلی هستند که حالا این مثال هایی که زدم بیشتر جهانی بودند.
 وقتی می گوییم سبک زندگی، بحث کلی و بزرگی مانند شیوه پوشش، شیوه سفر رفتن و غیره را شامل می شود...
ببینید مثلا در سبک زندگی گوگلی که به آن اشاره کردم، گوگل به شما نمی گوید «چه بپوشید»، اما ممکن است چند وقت دیگر خانم ها از گوگل بپرسند که برای مهمانی چه بپوشند. منظور من این است که بتوانیم برای هر ایرانی که از صبح تا پایان روز نیاز به استفاده از ابزار و تکنولوژی پیدا می کند، پلاتفرمی داشته باشیم که عمده خدمات را برای شان فراهم کنیم. لزوماً هم قرار نیست این سرویس ها مختص ما باشد، بلکه می تواند وابسته یا متصل به پلاتفرم ما باشد.
 برمی گردم به بحث بازآفرینی، در صنایعی که کار کرده اید، در کوتاه مدت کدام یک اولویت دارد؟
اولی بانک است؛ بانک باید بازآفرینی شود. مفهوم بانک در کشور ما عقب تر از روند دنیاست. اولا دوره این همه شعبه محوری در بانک به سر آمده است. به نظرم نیاز نیست بانک ها این همه شعبه داشته باشند. بانک ها به جز نقطه تماس های مجازی اصولا باید دو نقطه تماس (touch point) داشته باشند. اولی ویترین و سوپرمارکت خدمات مالی است تا در شعبه های بزرگ تر و مدرن سرویس های متنوعی به مشتری بدهد ولی بیشتر لبه بازاریابی است تا لبه خدمات. دومی، نقطه تماس هایی هستند که می توانند کوچک تر باشند، خدمات متنوعی عرضه کنند و بیشتر بر توان مشتری بر خدمات گیری باشد نه اینکه کارمندان سرویس ارائه دهند. یعنی کسانی باشند که کمک هایی به مشتری بدهند تا مشتری بتواند در بستر مجازی و نیمه مجازی خدمات لازم را بگیرد. قاعدتا آنجا می تواند لبه بازاریابی خدمات دیگر هم باشد. نکته دیگری که برای بانک ها اهمیت دارد، بحث مکان های اشتراکی است؛ یعنی اینکه شما می توانید به یک سرویس دهنده برای چند بانک تبدیل شوید و محلی داشته باشید که وقتی مشتری به آنجا می آید بتواند این خدمات را بگیرد و شما فقط ارائه دهنده باشید. به نظر من این نیز جایش در فضای بانکی کشور خالی است.
 با این روند بانک ها کلا مجازی خواهند شد؟
تا وقتی بانک ها با این تعریف حداقلی بازآفرینی نشوند ظرفیت بعدی ایجاد نمی شود.
 آیا بانک ها هم به این نیاز پی برده اند؟ یا اگر به این نیاز پی برده اند آیا اراده ای برای حرکت به این سمت و سو دارند؟
تازه برای شان علامت سوال ایجاد شده و این علامت سوال به خاطر وضعیت اقتصادی کشور و قیمت تمام شده بالای خدمات پررنگ شده است. ببینید هنگامی که دوره رونق است مدام قیمت دارایی های شما بالا می رود و در تورم دارایی ها گران تر می شود و خیلی متوجه نمی شوید که هزینه استهلاک و نگهداری دارایی ها خودش یک بخش جدی از هزینه ها است. اما در دوره رکود این قضیه خودش را کاملا نشان می دهد؛ اینکه قیمت ساختمان های تان بالا نمی رود و تازه استهلاک هم پیدا می کند و از سوی دیگر هزینه بالای اپراتوری و پرسنل را نیز به این ها اضافه کنید.
 این موضوع چالش بزرگی هم در زمینه تحول در زمینه منابع انسانی ایجاد می کند.
بله، بازآفرینی مساله ای بسیار جدی است. حالا شما با این رویکرد وارد هر صنعت دیگری هم شوید این چالش را خواهید داشت. ممکن است در حوزه هایی این چالش ساده تر حل شود.
 به نظر شما بانک ها چطور می توانند بر این مشکل غلبه کنند؟
بانک ها باید سبد خدمات شان بزرگ تر شود تا این موضوع برای شان قابل تحمل تر شود. مثلا هر خدمتی که مبتنی بر اعتماد است یا در بسته بازاریابی خدمات الکترونیکی پرداخت و مالی می گنجد، می تواند در سبد بانک قرار گیرد. وگرنه برای بانک ها هم این جذابیت که خود را بازآفرینی کنند ایجاد نمی شود چون نمی توانند چند هزار کارمندشان را اخراج کنند.
 شما افق بازآفرینی بانک ها را چندساله می بینید؟
ده ساله.
  به نظرتان الان زمان اعلام آن فرا رسیده است؟
دیر هم شده است. مشکل ما از سمت بانک هاست که آن قدر درگیر پیچیدگی اپراتوری خودشان و تعامل با بانک مرکزی و ارتباطات خارجی شده اند که این قسمت مغفول واقع شده است.
 به عنوان حسن ختام اگر بخواهید چند جمله بگویید که با عنوان «الان موقعش است...» آغاز شود، چه می گویید؟
به نظر من مهم ترین راه برون رفت دولت (چه دولت حال چه دولت های آینده) برای اینکه خیلی از مسائلش را حل کند، در اولویت قرار گرفتن آی تی در همه امور است. رقابت پذیری جهانی، کاهش هزینه های اپراتوری، شفاف سازی، بهبود مسائل فرهنگی و خیلی از مسایل دیگر همه اش در بازآفرینی کشور مبتنی بر آی تی قابل حل است. منظورم تکنولوژی نیست بلکه وجهی از آی تی است که از طریق آن اشتغال، شفافیت و کاهش هزینه ها حاصل می شود. باید کل تعریف کشور بر مبنای کاربری تکنولوژی بازآفرینی شود، آن هم با یک نگاه اقتصادی نه با نگاه شیفته فناوری.


نظر شما



نمایش غیر عمومی