fanavaran
آخرین اخبار
   
    کد خبر : 65999
    تاریخ انتشار : 20 دی 1393 11:53
    تعداد بازدید : 1443

    سخنی با کاربران شبکه‌های اجتماعی

    سال 2015 ؛ سال یادگیری رفتار هوشمندانه درشبکه های اجتماعی

    دیگر نمی توان سال 2015 را سال شبکه های اجتماعی نامید. موج شبکه های اجتماعی حدود دو سال پیش بلند شد و حالا نه تنها ضرورت استفاده از آن بر کسی پوشیده نیست بلکه بسیاری از افراد حقیقی و حقوقی از این شبکه ها بهره می برند. اگر دیر نشده باشد حالا دیگر زمان آن رسیده که در نحوه استفاده از شبکه های اجتماعی یک بازنگری جدی کنیم و در کنار تفریح و گپ های دوستانه به فکر استفاده هوشمندانه از این شبکه باشیم. استفاده هوشمندانه، ظرفی است که رعایت حریم خصوصی خود و دیگران، تامین امنیت اطلاعات مان، بهره بردن از این شبکه ها را می توان در آن جای داد. در سال 2015 باید خطر سو استفاده از انبوه اطلاعاتی که هر روز در شبکه های اجتماعی منتشر می کنیم را جدی بگیریم؛ این خطر تنها در مورد آنچه درباره خودمان منتشر می کنیم وجود ندارد، بلکه درباره آنچه درباره دیگران می گوییم هم وجود دارد.



    شبنم کهن چی
      آواتارها
    اولین چیزی که در شبکه های اجتماعی دیده می شود و شما هم به فکر تهیه آن می افتید عکسی است که معرف شما باشد؛ عکس خودتان یا هر عکس دیگری که شما به عنوان نمادی از شخصیت خود برای معرفی در پروفایل تان قرار می دهید. بر کسی اهمیت استفاده از آواتار مناسب پوشیده نیست، بعضی از افراد از عکس خودشان استفاده می کنند، بعضی از افراد از عکس های تزیینی، کارتونی، طبیعت و طرح های خاص دیگر. آواتار، معرف شخصیت  شماست؛ شخصیتی که دارید، یا شخصیتی که دوست دارید با آن شما را بشناسند. بعضی کاربران از عکس شخصیت های معروف سینمایی استفاده می کنند؛ ژوکر، بت من و غیره. بعضی از عکس های افراد مختلف که به عنوان عکس تزیینی در اینترنت منتشر شده، بعضی از طرح های گرافیکی و بعضی از عکس های طبیعت و حیوانات. آواتار حتی می تواند نماد همبستگی باشد؛ تغییر آواتارها از سوی کاربران اینترنت در دوره های زمانی به مناسبت رویدادهای سیاسی یا بشردوستانه از جمله نمادهای همبستگی کاربرانی است که با هم هم عقیده هستند. با این توضیحات مراقب باشید از چه عکس ها و طرح هایی برای آواتار خود در شبکه های اجتماعی استفاده می کنید.

      انتشار اطلاعات شخصی
    عادت بسیاری از ماست که در شبکه های اجتماعی از شخصی ترین احساسات، مسایل و رویدادهای زندگی مان می نویسم. شبکه های اجتماعی را به واسطه ناشناس بودن مان محل امنی برای درد دل کردن و نوشتن از روزمره های مان می دانیم. اما تا چه مدت ناشناس باقی می مانیم؟ به هر حال دور نخواهد بود زمانی که در این شبکه ها دوستانی پیدا کنیم و با آنها ارتباطی خارج از شبکه های اجتماعی پیدا کنیم. یا حتی تبدیل به بهترین دوستان آنلاین مان شوند. حتی اگر این اتفاق هم نیفتد –که بعید است- به واسطه اطلاعاتی که از خودمان منتشر می کنیم، دیگران شناخت نسبی از ما پیدا خواهند کرد. همه ما در شبکه های اجتماعی دیدیم که کاربران از روزمره هایشان می نویسند یا شاید حتی خودمان هم یکی از این افراد باشیم؛ شکایت هایمان از محل کارمان، دل گفته هایمان درباره روابط خانوادگی و وضعیت خانواده مان، نوشته هایی درباره دانشگاه و رشته تحصیلی، عکسی از مهمانی خانوادگی یا دوستانه که با تگ کردن، جمع را نیز معرفی کرده باشیم، چک این کردن در محل کار، خانه یا دانشگاه. این ها همه می تواند منبع خوبی برای گردآوری اطلاعات درباره کاربران باشد تا شما دیگر برایشان ناشناس نباشید. و هر خطری از آشنایی ها آغاز می شود. شاید شما به اندازه کافی فالورهایتان را نشناسید یا علاقه ای به شناخت آنها نداشته باشید اما چند ده نفر، چند صد نفر یا چند هزار نفری که در شبکه های اجتماعی شما را دنبال می کنند با استفاده از این اطلاعات به لایه خصوصی زندگی شما راه پیدا می کنند. قصد من این نیست که با سیاه نمایی کردن شبکه های اجتماعی بگویم در این شبکه ها هزاران نفر منتظر نشسته اند تا اطلاعات شخصی شما را به دست آورده و برای شما به هر نحوی دردسر درست کنند. هر چند چنین اتفاقاتی افتاده اما تعدادشان کم بوده است و نباید منفی نگر باشیم. من فقط قصد دارم تلنگری به هوشمندی شما بزنم و بگویم احتیاط شرط عقل است.
      انتخاب دوستان و تنظیمات حریم خصوصی
    برخی از کاربران برای حفظ حریم خصوصی خود از امکان پرایوت شدن در شبکه های اجتماعی استفاده می کنند. به این حالت که صفحه هایشان را از حالت نمایش عمومی درآورده و به مدد قفلی که کنار آواتار و یا نام کاربری شان می نشانند، دنبال کننده هایشان را خودشان انتخاب می کنند. به این ترتیب هر کسی نمی تواند آنها را پیگیری کنند و تنها کسانی که کاربر تایید می کند قادر به دیدن صفحات آنها هستند. این مساله به آنها کمک می کند تا حریمی برای خود در نظر بگیرند و در امان بمانند. البته من با پرایوت شدن در شبکه های اجتماعی مخالف هستم چرا که اساس این شبکه ها ارتباطات آزاد، شناخت افراد جدید و بزرگ کردن دایره ارتباطات کاربران است؛ پرایوت کردن نوعی تناقض با اساس و فلسفه شبکه های اجتماعی است. به نظرم از بین پرایوت بودن و هوشمند بودن در انتشار اطلاعات، بهتر است گزینه دوم را انتخاب کنیم تا بتوانیم دایره ارتباطات مان را گسترش دهیم. حتی در بعضی از شبکه ها مانند فیس بوک تنظیماتی وجود دارد که بتوانیم با درایت آنچه می نویسیم را به صورت گزینشی برای افراد مختلفی که در لیست دوستان مان قرار دارند یا حتی هنوز به لیست ما اضافه نشده اند، منتشر کنیم.

      گفتمان و اظهار نظر و موضع گیری
    فراموش نکنیم آزادی که شبکه های اجتماعی برای اظهار نظر و حرف زدن در اختیار ما قرار می دهد به معنای تبدیل شدن ما به یک «عقل کل» نیست. این آزادی ما را ملزم نمی کند روی هر نوشته ای، کامنت بگذاریم، درباره هر اتفاقی نظر بدهیم یا هر مساله ای را تحلیل کنیم. اگر اطلاعات کافی درباره مساله ای نداریم و تا هنگامی که درباره صحت خبری مطمئن نشدیم، نه درباره آن نظر بدهیم و نه نوشته دیگران را
    بازنشر کنیم. واکنش عجولانه به بازنشر آنچه در شبکه های اجتماعی منتشر می شود می تواند اعتبار شما را به خطر بیندازد؛ ممکن است خبر اعلام شده صحت نداشته باشد، ممکن است خبر ناقص باشد یا از اخبار تکمیلی آن بی خبر باشید. پس در مورد صحت و سقم نوشته ها مطمئن شوید بعد آن را بازنشر کنید تا منبع خوبی برای کسانی شوید که شما را دنبال می کنند. خوب فکر کنید بعد روی نوشته ها کامنت بگذارید، نسبت به احساسات دیگران با احتیاط نظر بدهید تا از به وجود آمدن سوءتفاهمات جلوگیری کنید و مطمئن باشید مجبور نیستید در مقابل هر چیزی که منتشر می شود، شما هم پاسخی منتشر کنید. رفتار هوشمندانه شما در واکنش به آنچه دیگران منتشر می کند به اعتبار شما می افزاید.


    نظر شما



    نمایش غیر عمومی
    تصویر امنیتی :