آخرین اخبار
facebook Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی
کد خبر : 69108

دامنه ی واژگان

هر واژه نمادی است برای مفهوم یا مفهوم هایی و هر که واژگان بیشتری می داند، با مفهوم های بیشتری آشنا است. فرهنگ دوجلدی عمید دارای ۶٠ هزار درآیه (مدخل) و فرهنگ بزرگ سخن در هشت جلد دارای ١١۶ هزار درآیه است. تنها برای مقایسه و بی آن که هدف بیان برتری زبانی باشد، باید اشاره کرد که فرهنگ دانشگاهی مریام وبستر (Merriam-Webster’sCollegiateDictionary) نزدیک به ١۶۵ هزار درآیه دارد و فرهنگ بزرگ وبستر (Webster’s New International Dictionary Third Edition) نزدیک ٢۶٣ هزار درآیه. البته شمار درآیه های فرهنگ دهخدا بسیار بیشتر از این است؛ اما باید توجه داشت که فرهنگ دهخدا درآیه های دانشنامه ای فراوانی هم دارد درباره ی نام های جغرافیایی و نام کسان (به اصطلاح «اَعلام» یا نام های خاص).

یوسف امیری
همچنین بر پایه ی مقاله ی دکتر رابرت سی شور (Robert Seashore)، رییس گروه روان شناسی دانشگاه شمال غربی (Northwestern) در ایالت ایلینوی امریکا، که در سال ١٩۴٧ م/١٣٢۶ خ  در مجله ی تایم چاپ شده، دانش آموز متوسط کلاس ششم امریکایی نزدیک ۵٠ هزار واژه را بازمی شناسد و دانشجوی متوسط دانشگاه در امریکا نزدیک ١۵٧ هزار واژه را. البته بازشناسی به معنای دانستن معنا و کاربرد آن واژه ها نیست. آمار مشابهی درباره ی زبان فارسی ندارم؛ اما گمان نکنم میزان آشنایی دانش آموختگان ایرانی با واژگان زبان فارسی به این عددها نزدیک باشد. چنین می نماید که دانش آموختگان ما (و به پیروی از آنان، بیشتر مردم عادی) افتخاری در کاربرد واژگان زبان فارسی نمی بینند و بدان گرایشی هم ندارند؛ بلکه ترجیح می دهند که میزان سواد و دانش خود را بیشتر با «پراندن» واژگان غیرفارسی به رخ دیگران بکشند. حتا تلاش های رسانه ای برای گسترش واژگان زبان فارسی را به ریشخند می گیرند و برای شان بیشتر جنبه ی سرگرمی دارد. در زبان فارسی، به ویژه برای کاربردهای علمی و فنی، نیاز داریم دامنه ی واژگان را بسیار گسترش دهیم. راه های گسترش دامنه ی واژگان نیز روش کنونی، یعنی وامگیری بی دروپیکر از زبان انگلیسی، نیست. این راه شاید آسان و بی دردسر به نظر برسد؛ اما در درازمدت زیان های فراوانی برای زبان و فرهنگ خواهد داشت و ساختارهای طبیعی زبان را از هم می پاشاند. راه طبیعی، اما دشوارتر، برای گسترش واژگان زبان فارسی به کارگیری سازه های طبیعی آن است یعنی واژه سازی با پیشوندها، میانوندها، پسوندها، ستاک ها و ریشه های موجود در زبان فارسی و قالب های واژه سازی زبان فارسی.


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :