fanavaran
آخرین اخبار
   
    کد خبر : 52076
    تاریخ انتشار : 29 اردیبهشت 1393 12:40
    تعداد بازدید : 945

    بدون کف و سوت روحانی مچکریم

    از صحبت های رییس جمهور در روز جهانی ارتباطات به ذوق آمده ام. چند بار از سر تا ته آن را می خوانم. بر سر انتخاب تیتر مردد ام. «دوران بلندگو ها، منبر ها و تریبون های یک طرفه به سرآمده است»، «چرا این همه در تزلزل هستیم؟»، «چرا به جوانان خود اعتماد نمی کنیم؟»، «جوانان ما دارای فطرت های پاکی هستند ایرانشان را با تمام وجود دوست دارند»، «حق ارتباط با شبکه اطلاعات جهانی را به عنوان یک حق شهروندی در کشور به رسمیت می شناسیم» و باز هم هست....
    پریسا سجادی
    جملاتی رسا و دلچسب که می تواند با افتخار تیتر یک صفحه یک باشد. حرف های زیادی که شاید سال ها است از تریبون ریاست جمهوری شنیده نشده بود. ناگاه ذهن ام به عقب باز می گردد. یاد نخستین رودررویی سید محمد خاتمی با دانشجویان و مردم در دوم خرداد سال ۷۷ در دانشگاه تهران می افتم. خاتمی از آزادی می گفت، از گفت و گو، جامعه مدنی، قانون گرایی. از جوانانی که این مرز و بوم تا ابد وامدارشان است. اینکه به جوانان اعتماد کنیم... و فریاد شوق و دست و سوت دانشجویان آن زمان در ذهن ام منعکس می شود.
    حالا ما دانشجویان آن زمان به دهه چهارم زندگیمان قدم گذاشته ایم. بدون کف و سوت و هیجان پای گفته های رییس جمهورمان می نشینیم و حرف دلمان را می شنویم. لبخندکی می زنیم و نیم نگاهی می اندازیم به نسل جدیدی که حوالی ما خمیده بر ابزارهای دیجیتال غرق در دنیای مجازی است. و امید به بهبود در دلمان جوانه می زند.
    آقای روحانی مهم نیست که چقدر فاصله داریم تا برداشتن قفل های سنتی زنگ زده بر پنجره های بسته. مهم نیست که دنیای فناوری به سرعت پیش می رود و ما با کسری بودجه، فوبیای فناوری، نداشتن پیوست فرهنگی ووو در پی این کاروان شتابان می لنگیم. مهم این است که شما در مقام رییس جمهور، در جایگاه فردی که بر اساس ساختار دموکراتیک نماینده اکثریت مردم است از اعتماد به مردم و جوانان سخن گفتید.
     بستن، محدودیت، وحشت از مردمی که مدام قرار است از هر ابزاری در جهت خلاف استفاده کنند؛ این نگرش، این تصور که مردم را به کودکانی ناآگاه و حکومت را به قیم بدل می سازد، سال هاست که اخمی عمیق را بر چهره مان نشانده. قهری کهنه و دوسویه که مرهم اش اعتماد است.
     آقای روحانی! ما کودکان دهه ۶۰ که برای خبرگیری از بستگان بعد از آژیر سفید در صف های طویل تلفن عمومی می ایستادیم، ما دانشجویان دهه ۷۰ که با ولع پیگیر اخبار اصلاحات در روزنامه های دوم خردادی بودیم. ما جوانان دهه ۸۰ که..... شرح اش بماند. امروز امیدوار به نسل جدیدی هستیم که آینده کشورمان را در دست بگیرد. نسل پر انرژی، با استعداد و توانمند که با ذره ای اعتماد آفرینی می تواند سردمدار پرشتاب توسعه کشور شود. نسلی که به خوبی کار با ابزارهای نوین را می آموزد و به سرعت با دهکده جهانی ارتباط برقرار می کند. نسلی که نباید نا امید شود نباید بار و بنه اش را ببندد و جلای وطن کند. نسلی که نباید اشتباهات نسل های قبل را درباره اش تکرار کرد.
    آقای روحانی به بذری که کاشتید، امید بستیم به ما اعتماد کنید و پیغام ما را به همه دلواپسان برسانید. بگویید که ما کشورمان را عاشقانه دوست
    داریم.
     ما با فرهنگ و تمدن ایرانی اسلامی هزاران ساله پیوندهای عمیق فرهنگی داریم که از ما در برابر هجمه های فرهنگی بی بنیاد حمایت می کند. فقط اعتماد به نفس ما را با تردید و بد گمانی لگدمال نکنید.
    روحانی مچکریم


    نظر شما



    نمایش غیر عمومی
    تصویر امنیتی :