fanavaran
آخرین اخبار
   
    کد خبر : 40835
    تاریخ انتشار : 30 آذر 1392 11:57
    تعداد بازدید : 911

    ققنوس ایرانی افسانه نیست

    شب ها به مرز چراغ های روشن شهرمان که نگاه می کنیم از بزرگ بودنش ذوق می کنیم. برج ها، معماری نوین، رستوران ها، کافه ها، گالری ها، پل های بزرگ و پیچ در پیچ روی بزرگراه ها و پل چند طبقه ای که نمایشگاه پایتخت شده و همه برای دیدنش دوست دارند به صدر بروند را می بینیم و باور می کنیم در حال پیشرفتیم. این باور در کنار وعده های مسوولان به نام دولت جدید امیدوارمان می کند. حال مان بهتر شده. می توانیم بخندیم . اما گوشه و کنار شهرمان، یا کمی دورتر، گوشه و کنار کشورمان، در شهرهایی که شاید حتی نامشان را نشنیده باشیم و ندانیم کجای نقشه جای گرفته اند، امیدواری هنوز در حد یک کلمه باقی مانده. در بعضی از شهرهای کوچک ایران بزرگ، خبری از بزرگراه و برج و پل چند طبقه نیست. کافه و گالری و تماشاخانه تئاتر هم ندارند. شهر تشکیل شده از خانه های سیمانی کوچک و بزرگ، خیابان های باریک و مردمی افسرده که فقر و بیکاری و نابه سامانی اجتماعی، پیشرفت را برای شان محال کرده. خیلی هم دور نمی روم، می روم سراغ عروس زاگرس؛ ایلام. شهری که روزگاری آوازه پوشش رنگ وارنگ و موسیقی شادشان، افتخار ایران بود. از آن قوم حالا تنها زنان سوخته اش شهره شده است؛ زنانی که ققنوس وار می سوزند نه برای این که از خاکستر شان ققنوس دیگری زنده شود، می سوزند تا اعتراض کنند.

    شبنم کهن چی

    خودسوزی زنان در ایلام از سال 74 اوج گرفت و جامعه‌شناسان و روانشناسان را به وحشت انداخت. حالا بعد از 18 سال خودسوزی هر روزه زنان، به راحتی می‌توان در گوشه و کنار شهر زنانی را پیدا کرد که صورتشان از سوختگی شدید، چروکیده و بدنشان کوهی از گوشت اضافه است. می‌توان خانواده‌هایی را پیدا کرد که در قبرستان شهر، تکه سنگی به نام دخترشان دارند که بر اثر خودسوزی مرده، متاسفانه این شیوه از اعتراض و خودکشی نه تنها در شهرهای مرزی بلکه در شهرهای جنوبی کشور نیز دیده می‌شود و آمارش آرام آرام بیشتر می‌شود. برخی از جامعه‌شناسان معتقدند رسانه‌ها امروز در افزایش آگاهی دختران و زنان نقش زیادی ایفا می‌کنند. به این ترتیب وقتی این زنان در مناطق محروم، سنتی و دورافتاده متوجه اختلاف شدید میان خود با دیگر زنان کشور می‌شوند، دچار افسردگی  می شوند که این امر نهایتاً در برخی موارد منجر به خودکشی و خودسوزی می‌شود. آمارها  نشان می‌دهد شهرهای جنگ‌زده بیش از دیگر شهرها درگیر این بحران است. با گذشت حدود 26 سال از پایان جنگ، نه تنها وضعیت اقتصادی بلکه وضعیت اجتماعی و فرهنگی شهرهای جنگ‌زده هنوز نیازمند توجه و رسیدگی است. باید پیش از آنکه آمار خودسوزی، دوباره به روزهای حزن‌انگیز اوج خود بازگردد و حتی از آن هم بالاتر برود، مسوولان نه تنها راه حلی برای رفع فقر و بیکاری در شهرهای کوچک ارایه کنند بلکه در راستای ارتقای فرهنگ جوامع کوچک و دور افتاده نیز گام‌های عاجل و عملی بردارند.


    نظر شما



    نمایش غیر عمومی
    تصویر امنیتی :