آخرین اخبار
facebook Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی
کد خبر : 238366
تاریخ انتشار : 17 اردیبهشت 1397 7:59
تعداد بازدید : 629

طرفداران ترابشریت چه می‌گویند

امید به زندگی ابدی

چقدر با نظریه ترابشریت (Transhumanim) آشنایی دارید؟ قطعا شما که خواننده روزنامه فناوران هستید، مطالب متعددی را که در این زمینه منتشر کرده ایم خوانده اید. طرفداران این نظریه معتقدند که باید فناوری های نو را به بدن مان بیفزاییم و از این طریق به موجوداتی با توانایی بالاتر با قدرت غلبه بر ناتوانی ها و حتی مرگ تبدیل شویم.


اهداف و آمال طرفداران جنبش ترابشریت، اخیرا در کتاب مارک اودانل به نام «ماشین بودن»
(To Be a Machine) گردآوری شده و این کتاب همین هفته گذشته موفق به دریافت جایزه کتاب ولکام (Wellcome Book prize) شده است. او در این کتاب می نویسد: «طرفداران نظریه ترابشریت بر این باورند که ما می توانیم و باید مشکل پیری را به عنوان عامل مرگ از بین ببریم؛ ما می توانیم و باید بدن و ذهن مان را با فناوری تقویت کنیم؛ ما می توانیم و باید با ماشین ها ادغام شویم و خویش را، به شکل تصویر آرمانی که از خودمان در ذهن داریم، بازآفرینی کنیم.»
خواسته بهینه سازی فناورانه بدن انسان البته جدید نیست؛ اما ایده هایی که ترابشریت در این زمینه ارایه می کند، تازگی دارد. در گذشته، بشر به ساخت ابزارهایی همچون پای مصنوعی، سمعک، عینک طبی و دندان مصنوعی دست یازیده است. در آینده نیز احتمالا از ابزارهای پیشرفته تری مانند ایمپلنت هایی استفاده خواهیم کرد که حس های 5گانه ما را افزایش خواهد داد و مثلا قادر به تشخیص بی واسطه امواج فروسرخ و فرابنفش خواهد کرد؛ یا اینکه خواهیم توانست با اتصال تراشه های حافظه به مغزمان، فرایندهای شناختی مان را تسریع و تقویت کنیم. درنهایت، با ادغام انسان و ماشین، انسان هایی ساخته خواهد شد که دارای هوش بسیار، قدرت و طول عمر بالا خواهند بود؛ تقریبا شبیه چیزی که از خدایگان در اسطوره ها خوانده ایم.
اما آیا این هدفی مطلوب است؟
طرفداران نظریه ترابشریت بر این باورند که گذر کردن از مرزهای طبیعی توانایی ها و محدودیت های بشر، فواید زیادی دارد. اما این کار، مسایل اخلاقی و معضلاتی را هم به همراه خواهد داشت. 
شکی نیست که افزایش قابلیت های بشر روز به روز در حال پیچیده تر شدن است، دیگر از عصر سمعک و پای مصنوعی گذشته ایم و حالا  لباس های توان افزا را در پیش داریم؛ لباس هایی که زیر البسه معمول می پوشیم و می توانند با تقلید بیومکانیک بدن انسان، با افراد کم توان یا مسن، قدرتی فراتر از حدتصور بدهند.
در بسیاری از موارد، این دستاوردهای فناورانه و پزشکی، برای کمک به کم توانان جسمی، بیماران یا افراد مسن ساخته شده اند. اما بعد به نوعی توسعه داده شده اند که برای افزایش توانایی های افراد سالم و جوان هم کارآمد باشند. مثلا دارویی به نام اریتروپروتئین، ساخت گلبول های قرمز خون را در بیماران مبتلا به کم خونی سرعت می دهد، اما در عیم حال به عنوان داروی افزایش غیرمجاز عملکرد جسمی توسط برخی از ورزشکاران هم استفاده می شود تا از این طریق میزان اکسیژن رسانی به ماهیچه های شان را افزایش دهند.
کارشناسان می گوید: اکنون به زمانی نزدیک می شویم که در دوهای سرعتی، افراد معلول با پاهای مصنوعی فیبرکربنی، حتی می توانند عملکردی بهتر از دوندگان دارای پاهای طبیعی ارایه کنند. اما سوال این است که فناوری دقیقا کی به این هدف می رسد و آیا اینکه به جراحان اجازه تعویض پای طبیعی با تیغه های فیبرکربنی بدهیم، تنها به این دلیل که می خواند مدال بیاوردن، عملی اخلاقی است؟
بلای ویتبی، متخصص هوش مصنوعی دانشگاه ساسکس می گوید: مطمئنم که در آینده برخی ورزشکاران به انجام چنین عمل های جراحی برای بهبود عملکردشان تمایل نشان خواهند داد. اما اگر این موضوع به کمیته اخلاق ورزشی که من در آن عضو باشم، ارایه شود، حتما مخالفت خواهم کرد؛ زیرا قطع یک اندام سالم بدن برای دستیابی به افزایش قدرت مقطعی، ایده نفرت انگیزی است.
اما همه این گونه فکر نمی کنند. کوین وارویک، متخصص اخلاق سایبری در دانشگاه کاونتری انگلستان، با قطع یک عضو سالم و جایگزینی آن با اندام های مصنوعی به منظور دستیابی به عملکرد بهتر یا عمر طولانی تر مخالفتی ندارد. وارویک خود سال هاست تجهیزات الکترونیکی مختلفی را درون بدن خود کار گذاشته است. یکی از این ابزارها به او قدرت تشخیص فراصوت را می دهد و حواسی مانند خفاش به او بخشیده است. او همچنین سیستم عصبی خود را به کامپیوتر متصل کرده تا بتواند یک دست روباتیک را کنترل کند؛ در حالی که خود او در نیویورک بود و آن دست روباتیک در آزمایشگاهی در انگلستان.
وارویک تاکید می کند که چنین دستکاری هایی، وضعیت بشر را بهبود می بخشد و از آینده ای خبر می دهد که در آن، انسان با استفاده از فناوری، کارایی و حواس خود را توسعه می دهد و البته برخی ممکن است این کار را غیر اخلاقی بدانند.
اما حتی افراد شکاک همچون ویتبی هم این مسایل را پیچیده ارزیابی می کنند. ویتبی می گوید: آیا این که دو دختر زیر 5 سال را بگیرید و هر روز به آنها تنیس آموزش بدهید تا عضلات و واکنش های آنها به حد یک قهرمان جهان برسد، غیر اخلاقی است؟ از این دیدگاه شاید استفاده از ایمپلنت ها و حتی داروهای غیرمجاز دوپینگ برای دستیابی به اهداف مشابه هم قابل پذیرش باشد.
علاقه مندان نظریه ترابشریت معتقدند که فناوری مدرن در نهایت به انسان ها فرصتی برای حیات ابدی می دهد؛ حیاتی رها از سستی ها و ناتوانی های بدن انسان. به عقیده آنان، اعضای آسیب دیده یا از کار افتاده بدن را می توان با نسخه های قوی و بادوام جایگزین کرد، حتی گوشت و خون و استخوان را. به این ترتیب، بشر از وابستگی به نسخه 0/1 و کم توان بدن به سوی نسخه 0/2 بدن می رود که دارای قابلیت های فراوان و با دوام بسیار بیشتر خواهد بود.
البته تحقق این ایده نیازمند پیشرفت های فناوری در زمینه های مهندسی ژنتیک، نانوتکنولوژی و بسیاری علوم دیگر است که احتمالا دهه ها تا آن فاصله داریم. بنابرین، تعدادی از بزرگان عرصه فناوری، همچون ری کورزویل (آینده گرا و کارآفرین آمریکایی)، اریک درکسلر (پیشگام نانوتکنولوژی) و پیتر تیل (بنیان گذار پی پل و سرمایه گذار خطرپذیر معروف) این ایده را پیگیری می کنند که بدن های شان بعد از مرگ در محلول نیتروژن به حالت منجمد نگهداری شود تا زمانی که علم به مرحله تحقق ایده ترابشر برسد؛ آن زمان است که آنها را با بدن های تازه شان از خواب مرگ بیدار خواهند کرد. جالب اینکه 4 واحد تاسیسات نگهداری سردخانه ای نیز هم اکنون ساخته شده که سه تا از آنها در آمریکا و یکی در روسیه است. بزرگ ترین این تاسیسات با نام Alcor Life Extension Foundation در آریزونا قرار دارد که در یخچال های آن 100 جسد (یا آن گونه که کارکنان این تاسیسات می گویند؛ بیمار) 


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :