آخرین اخبار
facebook Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی
کد خبر : 227016
تاریخ انتشار : 20 آذر 1396 10:40
تعداد بازدید : 1404

شبکه های اجتماعی چه اطلاعاتی را از کاربران را ذخیره می کنند؟

اینکه کاربران با حضور در شبکه های اجتماعی مجموعه ای از اطلاعات شخصی شان را به جای می گذارند، موضوع تازه ای نیست. اما کمتر کسی از حجم و گستره این اطلاعات آگاهی دارد. هشدارها نیز تاکنون به هوشیاری بیشتر منجر نشده است.

 نقل قولی تکان دهنده در ارتباط با شبکه های اجتماعی وجود دارد که پرده از ماهیت کار آنها و همچنین ساده انگاری بسیاری از کاربران این شبکه ها بر می دارد.
گفته اند: اگر تو برای استفاده از خدمات خاصی نیازی به پرداخت پول نداری، بدان که خودت بدل به کالا و محصول شده ای. این نقل قول درباره شبکه های اجتماعی کاملا صدق می کند. زندگی بسیاری از شهروندان و به ویژه جوانان بدون شبکه های اجتماعی معنی خود را از دست داده است.
بسیاری از کاربران شبکه های اجتماعی از خود می پرسند که فیس بوک و توییتر و واتس اپ هزینه کلان خود را از کجا تامین می کنند؟ پاسخ این پرسش بسیار ساده است: از طریق خدمات کالایی به نام کاربر. در واقعیت امر کاربران شبکه های اجتماعی هزینه استفاده از خدمات این شبکه ها را با اطلاعات خود می پردازند. اطلاعاتی که به منظور تبلیغ هدفمند مورد استفاده و در بسیاری مواقع مورد سوء استفاده قرار می گیرند.

 زندگی در خانه شیشه ای
حضور در دنیای مجازی را شاید بتوان به زندگی در خانه ای شیشه ای تشبیه کرد. کاربر به ویژه در شبکه های اجتماعی اطلاعات بسیاری از خودش فاش می کند. اطلاعاتی که شاید تک تک شان حامل هیچ ارزش خاصی نباشد، اما مجموعه آنها بدل به یک «بانک اطلاعاتی» ارزشمند می شود. هرچه حضور و فعالیت کاربر در شبکه های اجتماعی گسترده تر باشد، اطلاعاتی که از خودش منتشر می کند، بیشتر خواهد بود.
حضور در شبکه های اجتماعی به معنی آن نیست که ما اطلاعات خود را صرفا با دوستان و اعضای خانواده خود به اشتراک می گذاریم. بلکه درواقع امکان دسترسی افراد ناباب به این اطلاعات را نیز فراهم می کنیم.
بسیاری از کاربران گمان می کنند با استفاده از هویت جعلی و دادن آدرس غلط درباره مکان زیست و کار خود، مانع از افشای اطلاعات اصلی خودشان می شوند. گرچه استفاده از چنین روشی تا حدودی می تواند در پنهان کردن هویت موثر باشد، اما اختفای این بخش از اطلاعات در برابر سیل اطلاعاتی که کاربر از خود بر جای می نهد، بسیار ناچیز است.

 چه اطلاعاتی در اختیار شبکه ها می گذاریم؟
با نصب هر اپلیکیشن و با بازدید از هر سایتی کاربر عملا اطلاعات زیادی از فعالیت و حضور خودش در فضای مجازی تولید می کند. کاربر باید بداند که پس از انتشار اطلاعات شخصی و خصوصی بر روی شبکه های اجتماعی، به این اطلاعات خصلتی عمومی داده است. گردآوری این اطلاعات از سوی شبکه های اجتماعی نیز امری الزاما غیرقانونی نیست. در بخش توضیحات حقوقی و حریم اطلاعات شخصی شبکه ها، بندهای مربوط به حق استفاده از این اطلاعات برای مقاصد تجاری پیش بینی شده است. بسیاری از کاربران معمولا به این بخش مراجعه نمی کنند و آگاهانه گزینه های مطلوب را بر نمی گزینند. اطلاعاتی که کاربر از خود برجای می گذارد در چند سطح ذخیره می شوند. اطلاعات پایه و عمومی شامل نام، آدرس، ایمیل و تاریخ تولید می شوند. اما اطلاعات تکمیلی هم تولید می شوند، از جمله اینکه این کاربر مشخصا با چه کسانی و به چه میزانی در تماس و ارتباط است؟
اطلاعاتی که شبکه های اجتماعی از کاربران و اعضای خود گردآوری می کنند با یکدیگر تفاوت دارند. به عنوان نمونه، فیس بوک به منظور استفاده هدفمند تبلیغاتی اطلاعات دیگر کاربر را نیز ضبط می کند. از آن نمونه اند: جنیست، سن، محل زندگی، اطلاعات سخت افزاری نظیر استفاده از کامپیوتر یا تلفن هوشمند و همچنین فعالیت های کاربر بر روی فیس بوک و از جمله مواردی که کاربر مطلبی را به شراکت گذاشته یا اینکه کاربر کدام موضوع را پسندیده و کدام صفحات را به لیست علاقه مندی های خود افزوده است. 
از آن گذشته، شبکه های اجتماعی پس از ارزیابی اطلاعات کاربران را حتی دسته بندی نیز می کنند. مثلا عده ای را در بخش مربوط به کسانی می گذارند که از میهن خود دور هستند و عده ای را در بخش کسانی که به طور مرتب در سفرند. بدیهی است که چنین اطلاعاتی برای تبلیغات هدفمند می تواند بسیار سودمند باشند. سایت تله کوم آلمان در همین رابطه با یولیان گراف، یکی از کارشناسان مرکز حمایت از مصرف کنندگان ایالت نوردراین وستفالن گفت وگو کرده است. بنا بر اظهارات گراف، فیس بوک حتی کاربرانی را دسته بندی می کند که دوستان نزدیک شان به زودی روز تولدشان فرا می رسد. از این اطلاعات نیز برای تبلیغات هدفمند استفاده می شود.

 کوکی ها و شناسایی یگانه
اطلاعاتی که کاربران در شبکه های اجتماعی از خودشان به جا می گذارند با اطلاعاتی که حضور اینترنتی آنان ایجاد می کنند، تکمیل می شود. در واقعیت امر، کاربر به دو شیوه اطلاعات انبوه تولید می کند. نخست از طریق ایجاد «کوکی ها» و دیگری از طریق «شناسایی یگانه» یا single sign on.
هر صفحه ای که کاربر فرا می خواند، بر روی مروگر وب او تولید (Cookies) کوکی می کند. وجود این کوکی ها کار وب گردی را تسهیل می کند و از این منظر برای کاربر مفید واقع می شود. از جانب دیگر، همین کوکی ها اطلاعات ثبت شده ای هستند که می توانند مورد سوءاستفاده هکرها واقع شوند.
استفاده از روش شناسایی یگانه نیز این مزیت را دارد که کاربر پس از ورود مثلا به فیس بوک با همان نام کاربری و اسم رمز می تواند از امکانات شبکه های دیگر نیز بهره گیرد. اما، همین روش باعث می شود که آدرس ایمیل کاربر و همچنین لیست دوستان او قابل دسترس شود.

 خطرات امنیتی و سارقان هویت
پرسش این است که سرنوشت اطلاعات گردآوری شده توسط شبکه های اجتماعی چیست و از آنها چه استفاده هایی می شود؟ تردیدی نیست که مجموعه اطلاعات گردآوری شده برابر با جمع جبری این اطلاعات نبوده بلکه این اطلاعات در کنار هم، باعث ایجاد اطلاعات پیچیده تر و مهم تر می شوند. 
سارقان هویت می کوشند به اطلاعات شخصی شما در شبکه های اجتماعی دست یابند. حتی اگر شما سیستم خود را در بالاترین سطح امنیتی آن تنظیم کرده باشید، امکان سرقت اطلاعات شما از سوی هکرها همیشه وجود دارد.
به عنوان نمونه، دسترسی به آدرس ایمیل شما به سارقان و هکرها این امکان را می دهد که از طریق مراجعه به سایت ها و کلیک کردن روی «اسم رمز خود را فراموش کرده اید»، عملا به اطلاعات حساب کاربری ایمیل شما دست یابند. بنابراین اگر سارق هویت بتواند به اطلاعات مربوط به حساب کاربری ایمیل شما دست یابد، می تواند به همه اطلاعات دیگر نیز دسترسی پیدا کند.

 انتقال خطر از یک کاربر به دیگران
هرگاه کاربر در تنظیم رفتار خودش در شبکه های اجتماعی محتاط نباشد، می تواند هم به دسترسی سارقان هویت به اطلاعات خودش کمک کند و هم امکان دسترسی به اطلاعات دوستان خود را در شبکه های اجتماعی فراهم سازد. مهم ترین مشکل در این بین اعتماد بیش از حد کاربر به موازین امنیتی و تنظیمات سیستم خودش است. بسیاری از کاربران گمان می کنند که با سوار کردن برنامه آنتی ویروس و ایجاد دیوار آتش (فایروال) جلوی خطرات امنیتی دستیابی به اطلاعات خودشان را گرفته اند.
 برخی از کاربران هم گمان می کنند که اطلاعات مهمی ندارند که دسترسی به آنها برای کسی سودمند باشد و از این رو، نیازی به پنهان کردن اطلاعات خود حس نمی کنند. همین سهل انگاری می تواند خطرات بسیاری برای خود این کاربر و شبکه دوستان و خانواده او به همراه داشته باشد.
گروهی از کاربران نیز گمان می کنند که همه اطلاعات آنها “لو رفته” است و از این رو، نیازی به حفاظت اطلاعاتی ندارند. حال آنکه، هر کاربری موظف است دسترسی به اطلاعات شخصی خودش را دشوارتر سازد نه اینکه آنها را به سادگی در اختیار دیگران قرار دهد.

 راه های مقابله
مهم ترین کار انتخاب یک رمز عبور پیچیده است. هرچه رمز عبور شما پیچیده تر باشد، امکان کشف آن دشوارتر می شود. 
یکی دیگر از توصیه ها، پنهان کردن محل زندگی است. پدیده ای که عملا امروزه با توجه به خدمات اپلیکیشن های متفاوت تقریبا غیر ممکن شده است. کاربر برای دریافت گزارش هوا یا سفارش غذا یا خدمات مشابه دیگر باید دسترسی به اطلاعات مربوط به محل حضور خود را آزاد سازد.
بسیاری از کاربران با کلیک بر یک لینک ناشناس امکان دسترسی هکرها به کدهای پنهان کامپیوتری خود را فراهم می آورند. آنها پس از دریافت این کدها می توانند به سادگی به سیستم کاربر ویروس وارد کرده و اطلاعات زیادی و از جمله اطلاعات بانکی آنها را به چنگ آورند.
از این رو توصیه می شود که کاربر پیش از کلیک روی لینک دریافتی، در سمت چپ و پایین مرورگر وب خود لینک پنهان پشت آن را مشاهده کند. تنها در صورت آشنا بودن لینک، باید بر روی آن کلیک کرد.
افزون بر این پاک کردن مرتب کوکی ها و انتخاب گزینه های موجود در تنظیمات شبکه ها از جمله تعیین سطح دسترسی به اطلاعات حساب کاربری نیز می تواند از خطرات احتمالی بکاهد.


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :