fanavaran
آخرین اخبار
   
    کد خبر : 21730
    تاریخ انتشار : 2 بهمن 1391 10:9
    تعداد بازدید : 802

    تلاش برای ترجمه حرکات چهره آقای نابغه

    هاوکینگ زبان باز می کند

    استفن هاوکینگ، فیزیکدان مشهور جهان مدت هاست که به دلیل از بین رفتن تدریجی نورون های حرکتی اش که 50 سال است با آن دست و پنجه نرم می کند، برای ارتباط با دنیای بیرون از فناوری ها بهره می برد. از آنجایی که شرایط جسمانی هاوکینگ هر روز بدتر و بدتر می شود،

     

    گزارش: نسترن صائبی
    منابع: Wired و YahooNews

     یکی از دانشمندان کامپیوتر چند هفته پیش در نمایشگاه وسایل الکترونیکی مصرفی (CES) به همراه تیمش با معرفی دست‌یافته‌های خود نشان داد که می‌تواند وضعیت ارتباطی هاوکینگ را که در سال‌های اخیر به یک کلمه در دقیقه محدود شده است، بهبود بخشد. هاوکینگ در دهه گذشته به دلیل انقباض ماهیچه فک و گونه‌اش قادر به صحبت کردن نیست و به وسیله ابزاری که به کامپیوترش متصل است، می‌تواند یک کلمه به یک کلمه حرف بزند. حسگر سیستم فعلی تکلمی هاوکینگ روی صورتش قرار گرفته و بر اساس کشش عضلات گونه‌ او کار می‌کند. در واقع، هر انقباص‌ ماهیچه‌ای صورتش باعث می‌شود که کنترل کرسر صفحه‌نمایشی را که جلوی صورتش قرار دارد، از دست بدهد و مجبور به تکرار آن مرحله شود. در این نمایشگاه، جاستین راتنر (Justin Rattner)، مدیر ارشد فناوری اینتل اعلام کرد که با وجود فناوری‌های امروزی، هاوکینگ به زودی خواهد توانست دستورات جدیدی را با حرکات چهره‌اش اجرا کند؛ علاوه بر اینکه از این پس می‌تواند با سرعت بیشتری، افکار خود را بیان کند. وی افزود: حتی با قرار دادن دو ابزار ورودی برای وی، او خواهد توانست با استفاده از کدهای مورس با دنیای پیرامونش ارتباط برقرار کند. اینتل از اواسط دهه 1990 منابع فناوری خود را در اختیار هاوکینگ قرار داد تا به او برای صحبت کردن کمک کند. در واقع، بده و بستان‌های اینتل و هاوکینگ از اواخر 2011 یعنی زمانی شروع شد که هاوکینگ با گوردن مور، بنیانگذار اینتل و پدر قانون مور تماس گرفت و به وی گفت که توانایی‌اش در نوشتن متن بسیار کند شده و از مور خواست که در این زمینه به وی کمک کند. در همین راستا نیز راتنر اوایل سال گذشته میلادی یعنی هفتادمین سالگرد تولد هاوکینگ که در دانشگاه کمبریج برگزار شد، با وی ملاقات کرد. راتنر بعد از ملاقاتش با هاوکینگ گفت که واقعا تعجب‌زده شده، زمانی که دیده فناوری پردازشگر شرکتش توانسته توانایی ارتباطات این دانشمند را به حالت اولیه خود یعنی پنج کلمه و حتی گاهی به 10 کلمه در دقیقه برگرداند. راتنر افزود: این فناوری‌ها تاکنون آنقدر خوب نبودند که کسی همانند استفن را که قصد دارد حجم زیادی اطلاعات  تولید کند، قانع کنند. اینتل هم‌اکنون در حال کار روی سیستمی است که از انقباضات ماهیچه‌ای صورت هاوکینگ مثل حرکات دهان و ابرو استفاده می‌کند تا سیگنال‌های مربوط به آن را به کامپیوترش ارسال کند. راتنر در این مورد گفت: رابط کاربری را بر مبنای کاراکترها ساخته‌ایم که از روش مدرنی برای پیش‌بینی دقیق‌تر کلمات استفاده می‌کند. این شرکت همچنین از نرم‌افزار تشخیص چهره در طراحی رابط کاربری برای هاوکینگ استفاده کرده که خیلی سریع‌تر از انتخاب تک تک کلمات یا حروف است. طرح اصلی ارتقای ابزار ارتباطی استفن هاوکینگ از ایده‌ ابتکاری اینتل برای ایجاد فناوری «کمک‌های فراگیر» ناشی شده است. این دسته از ابزارها نیازمند زیرساخت پیشرفته‌تری است که شامل دوربین، شتابدهنده، میکروفون و دماسنج است. بدین ترتیب دستگاه می‌تواند بیشتر واژه‌هایی که فرد ناتوانی نظیر هاوکینگ - یا هر فرد مشابه دیگر - قصد بیانش را دارد حدس بزند و در تکلم به آنها کمک شایان توجهی کند. از این گذشته، در کار با تقویم، مرورگر اینترنت، کار با شبکه‌های اجتماعی و مطالعه به کار می‌آید. اینتل امیدوار است که این فناوری جدید به هاوکینگ کمک کند افکار علمی و علاقه مندی‌های شخصی‌اش را بیش از پیش ابراز دارد. جاستین راتنر در گفت‌وگو با Scientific American گفت که در اصل، معتقد است اینتل می‌تواند کارهای خیلی بیشتری در این زمینه انجام دهد. یعنی هاوکینگ خواهد توانست دستورات مبتنی بر حرکات چهره را  اضافه بر آنچه اکنون برایش طراحی شده نیز مورد استفاده قرار دهد که این به بالا بردن سرعت حروف چینی و برقراری ارتباط با دیگران می‌افزاید. برای مثال، دو ژست چهره برای استفاده از زبان مورس کافی خواهد بود. به طور کلی، اینتل نقشه‌های جاه‌طلبانه‌ای برای هاوکینگ دارد که شامل اضافه کردن حرکت‌های لب و ابرو به حرکت فعلی گونه است و با جفت کردن اینها می‌توان یک رابط انتخاب حروف جدید طراحی کرد. راتنر گفت: رابط کاربری حروف‌محور جدید و مدرن‌مان شامل نرم‌افزار پیش‌بینی کلمات بهتری هم هست. هاوکینگ با وجود بیماری، در طول این سال‌ها به کارهای تحقیقاتی و تالیف کتاب خود ادامه داده و فناوری جدید اینتل او را قادر به انتشار مطالب بسیار بیشتری هم خواهد کرد.

    نابغه مفلوج
    استفن ویلیام هاوکینگ در هشتم ژانویه 1942 در آکسفورد در شمال لندن به دنیا آمد. در هشت سالگی همراه خانواده به سن آلبانس، شهری در 32 کیلومتری شمال لندن رفت و در آنجا در مدرسه سن آلبانس مشغول به تحصیل شد. هاوکینگ در حومه لندن در خانواده‌ای تحصیل‌کرده و با فرهنگ رشد کرد؛ پدرش پزشک و متخصص بیماری‌های مناطق حاره و مادرش از فعالان سیاسی بود. استفن پسر کوچک اندامی بود که به کندی خواندن را فرا گرفت و هرگز در کلاس درس از شاگردان متوسط کلاس بالاتر نبود. او بسیار کنجکاو، خیال‌پرور و دوستدار موسیقی بود و از ابتدا علاقه شدیدی به علوم پیدا کرده و به تحصیل ریاضیات و بعدها به فیزیک پرداخت. اگر چه پدرش دوست داشت که او پزشکی بخواند. در سال 1958 او و چند تن از دوستانش موفق به ساخت یک کامپیوتر ابتدایی با کارایی خوبی شدند. وی در سال 1959 موفق به دریافت بورس تحصیلی از دانشگاه آکسفورد شد و آنجا بود که قابلیت‌های خویش را به خوبی نشان داد. به دنبال احساس ناراحتی در عضلات دست و پا استفن در ژانویه 1963 یعنی آغاز بیست و یک سالگی مجبور به مراجعه به بیمارستان شد و آزمایش‌هایی که روی او انجام گرفت، علائم بیماری بسیار نادر و درمان ناپذیری را نشان داد. حال، این اعجوبه در دانشگاه معروف کمبریج همان کرسی استادی را در اختیار دارد که بیش از دو قرن پیش به اسحاق نیوتن کاشف قانون جاذبه تعلق داشت. همچنین وی را انیشتین دوم لقب داده‌اند زیرا می‌کوشد تئوری معروف نسبیت را تکامل بخشد و از تلفیق آن با تئوری‌های کوانتومی فرمول واحد جدیدی ارایه دهد که توجیه کننده تمامی تحولات جهان هستی از ذرات ریز اتمی تا کهکشان‌های عظیم باشد.


    نظر شما



    نمایش غیر عمومی
    تصویر امنیتی :