fanavaran
آخرین اخبار
   
    کد خبر : 204487
    تاریخ انتشار : 20 اسفند 1395 22:54
    تعداد بازدید : 432

    نمی خواهیم های سال 96

    علی شمیرانی- سال 95 سریع تر از آنچه تصور می شد به روزشمار افتاد و سالی نو با امید و انرژی نو در راه است. البته سال 96 تا حدودی با سه سال گذشته متفاوت است چراکه انتخابات ریاست جمهوری را در پیش داریم. انتخاباتی که تکلیف سکاندار اجرایی ایران را روشن می کند و چه دولت فعلی به کار خود ادامه دهد و چه دولت جدید بر سر کار آید، انتظار برای تغییر و جابجایی مدیران اجرایی در بخش های مختلف قطعی است.

    از  این رو شاید بد نباشد برای حوزه ICT کشورمان یکسری نمی خواهیم ها و نباید ها را مرور کنیم. صد البته که روی سخن تنها با دولتمردان نیست و مقصود تمام افراد دارای مسوولیت در این حوزه اعم از بخش خصوصی و سایر بخش های کشور است.
    1- حرف های تکراری نمی خواهیم: این روزها به میان مردم که بروید، از شنیدن حرف های تکراری خسته و عصبانی می شوند. شخصا معتقدم «کسی که در مسوولیت اجرایی حرفی برای گفتن داشته باشد، اصولا وقت گفتن ندارد.» 
    همین دیروز یکی از خبرگزاری های کشور تیتر زده بود، دولت الکترونیکی باعث تسهیل امور می شود! شنیدن این مطالب خیانت به وقت، منابع و مردم کشور است. اگر چیزی باعث تسهیل امور می شود، شکی نیست که حرافی راه آن نیست بلکه راهش عمل است.
    2- وعده های تکراری نمی خواهیم: وعده ها هم چیزی از جنس حرف هستند که تا محقق نشده اند، پشیزی ارزش ندارند. برخی وعده ها در حوزه ارتباطات و فناوری اطلاعات، گاه عمری بیش از ده سال دارند و بخش عمده ای از رسانه ها نیز به شکلی روبات گونه صرفا به نشر و نشر و بازنشر وعده ها می پردازند.
    3- موازی کاری و ناهماهنگی نمی خواهیم: هنوز هم از درون یک نهاد شاهد چندصدایی هستیم چه رسد به کل نهادهای کشور. در حوزه فاوا هنوز هم آمارهای چندگانه، طرح های موازی و نظرات نقیض زیاد داریم. در این مورد هم فارغ از اتلاف منابع کشور، باید بگوییم باور کنید مردم خسته اند. 
    خسته از این که امروز یک نهاد خود را مسوول کاری می داند و فردا تیتر می خورد فلان نهاد خود را مسوول می داند و 
    پس فردا .... ای کاش در سال 96 شاهد جمع شدن حداقل بخشی از بساط این معضل در حوزه ارتباطات و فناوری اطلاعات کشورمان
     باشیم. 
    4- همایش های نمایشی نمی خواهیم: این حقیقت تلخ را پذیرفته ایم که برگزاری همایش در ایران یک صنعت شده است. اما از مسوولان حوزه ICT تقاضا می کنیم، اگر حرفی برای گفتن و طرحی برای پرداختن ندارند، حداقل نمک به زخم نپاشند و همایش
     برگزار نکنند. 
    مردم دریافته اند که بخش زیادی از همایش ها نه تنها عملکرد محسوب نمی شود، بلکه نمایشی از دستان خالی بسیاری از نهادهای برگزارکننده است. همایش هایی که از منابع کشور هزینه می شوند و سخنرانانی تکراری با حرف های تکراری که سطح سخنان و اظهاراتشان، از نتایج جست وجو در صفحه نخست گوگل فراتر نمی رود!
    5- بی برنامگی نمی خواهیم: عادت کرده ایم که با رفتن مدیران شاهد رفتن طرح ها و پروژه هایشان هم باشیم. در حوزه ICT مثل بسیاری از بخش های کشور ما برنامه محور عمل نمی کنیم، بلکه مدیرمحور عمل
     می کنیم. 
    به همین خاطر است که وقتی مدیری ناکارآمد و غیرعملیاتی به پستی تکیه می زند، می دانیم که بود و نبود آن نهاد و مسوولیت تا اطلاع ثانوی یکی شده و زمانی هم که مدیری کارآمد و عملیاتی مسوولیتی را می پذیرد، امیدوار به تکانی می شویم. 
    آری این نیز به یک واقعیت تلخ دیگر در کشور تبدیل شده است که چه برنامه ای داشته باشیم چه نداشته باشیم، همه چیز بستگی به فردی دارد که مسوول می شود، نه لزوما برنامه هایی که تصویب می شوند. چون اصولا «نظارت» پای همیشه لنگ برنامه ها هستند.
    مخلص کلام این که کسی انتظار تغییر و تحولی با نگارش این مطلب ندارد، اما باور کنید مردم به خوبی متوجه کاستی ها و حرف های بی سرانجام هستند و شما را قضاوت خواهند کرد.  
    پیشاپیش سال نو مبارک!


    نظر شما



    نمایش غیر عمومی
    تصویر امنیتی :